Kilka dni temu zaczęła się wiosna, słońce pięknie świeci, ptaszki śpiewają- chce się żyć :) Postanowiłam wybrać się z moją córeczką na wiosenny spacer. Wychodząc z klatki schodowej zdenerwowałam się, że mój wózek jest strasznie szeroki, a raczej drzwi są zbyt wąskie, nie mówiąc już o zjeżdżaniu po schodach. Spacerując z dzieckiem nie mogłam cieszyć się tym pięknym czasem, ponieważ cały czas mi coś przeszkadzało: dziura w chodniku, zbyt wysoki krawężnik, pies biegający bez kagańca... Pchając wózek ze złością, zastanawiałam się, dlaczego ktoś nie zrobi z tym porządku? Zjeżdżałam właśnie z kolejnego wysokiego krawężnika, kiedy zauważyłam nadchodzącą z naprzeciwka kobietę. Kobieta ta też pchała wózek, nie był to jednak wózek dziecięcy... był to wózek inwalidzki, na którym siedziała mała dziewczynka. Zrobiło mi się strasznie wstyd... Spojrzałam na moją dzidzie i przeprosiłam ją za to, że zamiast cieszyć się z naszego wspólnego czasu, zastanawiam się nad takimi bzdurami jak dziury w chodniku. Zaczęłam tez zastanawiać się nad tym jak wielkie szczęście mnie spotkało! Postanowiłam sobie, że nie będę już więcej narzekać. Mam zdrową rodzinę i miłość, czego można chcieć więcej?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz